............................................................................Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλά. - Ρήγας Φεραίος
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν
ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΥΦΟΣ

ΥΦΟΣ
........................................................................Γράμματα, τέχνες, βιβλίο, πολιτισμός

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Θόδωρος Θεοδωρίδης - Κυκλοφόρησε η νουβέλα, με τίτλο "Ισορροπιστής αεροσκαφών"

Θόδωρος Θεοδωρίδης: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Ισορροπιστής αεροσκαφών Θόδωρος Θεοδωρίδης Κάπα Εκδοτική

Ο Θόδωρος Θεοδωρίδης, εκτός από ένα διάστημα έξι χρόνων που βρέθηκε στην Αθήνα για σπουδές (ΑΣΟΕΕ) και εργασία, ζει και δραστηριοποιείται στην Καβάλα όπου και γεννήθηκε το 1954. Για είκοσι χρόνια εργαζόταν και στη συνέχεια διατηρούσε μεγάλο βιβλιοπωλείο-πρακτορείο τύπου στη γενέτειρά του. Είναι δημοσιογράφος (εφημερίδα Πρωινή της Καβάλας), εκδότης τοπικών εντύπων, συγγραφέας τουριστικών, αρχαιολογικών και ιστορικών οδηγών της Καβάλας, καθώς και τραγουδοποιός («Εφτά απωθημένα», ανεξάρτητη παραγωγή 2000, «Θέλω να πάρω τα βουνά», LYRA 2005).

Η πρώτη γνωριμία με τον Θόδωρο Θεοδωρίδη έγινε μέσα από τις σελίδες της νουβέλας του, με τίτλο Ισορροπιστής αεροσκαφών. Μια επιπλέον αφορμή για να τον συναντήσω στάθηκε το πρόσφατο σκηνικό ανέβασμα της απογειωτικής αυτής ιστορίας από τον Θοδωρή Γκόνη στην Αθηναΐδα, με τον ταλαντούχο Δημήτρη Πιατά στον πρωταγωνιστικό ρόλο.  
Απολαυστική η νουβέλα σας Ισορροπιστής αεροσκαφών. Πώς προέκυψε αυτή η ωραία, «τρελή» περιπέτεια του Αλέξανδρου Ελεφάντη;
«Ηθικός αυτουργός» είναι ο Θοδωρής Γκόνης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και σκηνοθέτης της παράστασης. Όταν πίναμε μια μέρα καφέ μαζί με καλούς φίλους, του διηγήθηκα την ιστορία, του άρεσε και με προέτρεψε να τη γράψω. Ο ίδιος μάλιστα εμπνεύστηκε και τον τίτλο.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συνέβη το περιστατικό που αφηγούμαι στην ιστορία. Απλώς ήταν ένα αστείο, μια πλάκα που μου έκανε κάποτε ένας παλιός φίλος, ότι δηλαδή σε κάποιο αεροπορικό μας ταξίδι μού ζήτησε τάχα η αεροσυνοδός να μετακινηθώ για την καλύτερη ισορροπία του αεροπλάνου, κι εγώ το αναπαρήγαγα μετά στις παρέες μου σαν να είχε πράγματι συμβεί. Έλεγα ψέματα, δηλαδή, και για λόγους αυτοσαρκασμού αλλά και σαν μια άμυνα σε όσα βιώνω ως υπέρβαρο άτομο.
Να είμαστε στρατιωτάκια, με ίδιο ύψος, ίδιο βάρος, ίδιο βηματισμό, ίδια ρούχα, ίδιες συνήθειες, κ.λπ. Αν κάποιος ξεφύγει, τότε γίνεται άμεσα αντιληπτός και η όποια διαφορετικότητά του γίνεται επίσης αντικείμενο απομόνωσης, άγριου και δηλητηριώδους σχολιασμού ή πολλές φορές και επίθεσης λεκτικής, και όχι μόνο.
Προσωπικά στοιχεία, λοιπόν, σας έδωσαν έναυσμα για να γράψετε με τρόπο τόσο απολαυστικό, σκληρό, αστείο, σπαρακτικό για τη ζωή του Αλέξανδρου Ελεφάντη…
Η ιστορία έχει πάρα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Εγώ ο ίδιος, όπως σας είπα, ως υπέρβαρο άτομο, έχω βιώσει πολλές φορές τον ρατσισμό λόγω της «διαφορετικότητάς» μου· αλλά μετά από τόσα χρόνια έχω μάθει πια να διαχειρίζομαι αυτήν την κατάσταση με κάποια ψυχραιμία και χωρίς να με επηρεάζουν ιδιαίτερα τα όποια πικρά σχόλια και ειρωνικά βλέμματα συνοδεύουν, καμιά φορά, το πέρασμά μου.

Ο ήρωάς σας διαθέτει αυτοσαρκασμό σε μεγάλη δόση. Λυτρώνει όμως αυτός ο αυτοσαρκασμός ή απλά μαλακώνει λίγο τις πληγές;
Ξέρετε, η λύτρωση είναι μια πολύ «βαριά» λέξη. Είναι η απαλλαγή από δεινά και συμφορές. Λύτρωση μπορεί να νιώθει ένας πρόσφυγας που αναγκάζεται να ξεριζωθεί από τον τόπο του για να γλυτώσει ο ίδιος και η οικογένειά του από τον όλεθρο του πολέμου. Λύτρωση μπορεί να αισθάνεται ένα εξαρτημένο από ουσίες άτομο, όταν καταφέρνει μετά από μακροχρόνιο και επίπονο αγώνα να απεξαρτηθεί. Συνεπώς, δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ αυτή τη λέξη για την περίπτωσή μου. Είναι αλήθεια πάντως ότι ο αυτοσαρκασμός είναι συνήθως χαρακτηριστικό των υπέρβαρων ατόμων, αρκεί να μην υπάρχει υπερβολή, οπότε μετατρέπεται σε ένα στοιχείο έπαρσης και αυτοπροβολής.

Αυτός ο ιδιότυπος ρατσισμός που υφίστατο ο πρωταγωνιστής σας λόγω βάρους, δεν είναι, εν μέρει, ο ίδιος ρατσισμός που υφίστανται τόσοι και τόσοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο λόγω της οποιασδήποτε διαφορετικότητας;
Φυσικά, διότι δυστυχώς στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας μάς έχουν επιβάλει νόρμες που πρέπει να ακολουθούμε και να μη ξεφεύγουμε καθόλου. Να είμαστε στρατιωτάκια, με ίδιο ύψος, ίδιο βάρος, ίδιο βηματισμό, ίδια ρούχα, ίδιες συνήθειες, κ.λπ. Αν κάποιος ξεφύγει, τότε γίνεται άμεσα αντιληπτός και η όποια διαφορετικότητά του γίνεται επίσης αντικείμενο απομόνωσης, άγριου και δηλητηριώδους σχολιασμού ή πολλές φορές και επίθεσης λεκτικής, και όχι μόνο.
Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις συμπεριφορές ανθρώπων που ζουν σε επαρχιακές πόλεις έναντι αυτών των μεγαλουπόλεων στον τομέα της αντιμετώπισης της διαφορετικότητας. Νομίζω ότι στην επαρχία, επειδή οι κοινωνίες είναι πιο μικρές και πιο κλειστές, τα πράγματα είναι αγριότερα. Στην Αθήνα ψιλοχάνεσαι μέσα στο ανώνυμο πλήθος. Ωστόσο αν με ρωτάτε προσωπικά, νιώθω πολύ καλά στην Καβάλα γιατί έχω την τύχη να περιστοιχίζομαι και να συναναστρέφομαι με εξαιρετικούς, μοναδικούς ανθρώπους. Στην οικογένειά μου, στο φιλικό και επαγγελματικό μου περιβάλλον, παντού.
«Ο Θόδωρος […] βούτηξε σε μια νεοελληνική πραγματικότητα που ανέθρεψε βουλιμικούς και επιθετικούς πολίτες στην περίοδο της απόλυτης αισιοδοξίας της για να τους παραδώσει στη συνέχεια τρομαγμένους και καταδιωκόμενους αρουραίους», γράφει ο Κοσμάς Χαρπαντίδης στο επίμετρο του βιβλίου σας. Εσείς πάλι τι νομίζετε; Αυτοί οι μεταλλαγμένοι πολίτες –ίσως κι εμείς οι ίδιοι– έχουν/ έχουμε γλιτωμό;
Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια πιθανόν να μας γλιτώσει τελικά. Γιατί –κακά τα ψέματα– στην επίπλαστη ευμάρεια της καταναλωτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούσαμε είναι αλήθεια ότι, πέραν της μακαριότητας, αποκτήσαμε και χαρακτηριστικά αγριότητας και λαιμαργίας. Τώρα, σκύψαμε το κεφάλι, τσαλακώθηκε ο εγωισμός μας, «έσπασε» ο τσαμπουκάς μας, έχουμε χαρτάκι στο σούπερ μάρκετ και βάζουμε στο καλάθι αποκλειστικά αυτά που γράφει και μάλιστα τα φθηνότερα ή τις προσφορές, αραιώσαμε τις εξόδους μας και τέλος πάντων υπάρχει μια «ειλικρινής μεταμέλεια», η οποία τελικά μπορεί και να μας σώσει. Ο Θεός είναι μεγάλος και ελεήμων…
Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια πιθανόν να μας γλιτώσει τελικά. Γιατί –κακά τα ψέματα– στην επίπλαστη ευμάρεια της καταναλωτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούσαμε είναι αλήθεια ότι, πέραν της μακαριότητας, αποκτήσαμε και χαρακτηριστικά αγριότητας και λαιμαργίας.
Βλέποντας τον Ισορροπιστή σας ανεβασμένο σε μορφή θεατρικού αναλογίου από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας αλλά και πρόσφατα σε παράσταση στην Αθηναΐδα με πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό, κατά την γνώμη μου, Δημήτρη Πιατά, ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση; Έτσι κάπως τον είχατε φανταστεί τον Αλέξανδρο Ελεφάντη;
Θα σας πω κάτι. Στο παρελθόν ασχολήθηκα επαγγελματικά με το τραγούδι ως τραγουδοποιός και χρειάστηκε πολλές φορές να τραγουδήσω τα τραγούδια μου παίζοντας την κιθάρα μου εγώ ο ίδιος μπροστά σε κοινό σε διάφορες μουσικές σκηνές ανά την Ελλάδα, αλλά και σε ανοικτούς χώρους συνεργαζόμενος συχνά με πολύ γνωστούς καλλιτέχνες. Ε, λοιπόν σας ομολογώ ότι το τόσο βαθύ και το τόσο ισχυρό αυτό συναίσθημα που ένιωσα όταν πρωτοείδα τον Ισορροπιστή αεροσκαφών να ανεβαίνει στη σκηνή δεν το είχα ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου. Παρόλο που δεν ήμουν πάνω στη σκηνή, όπως ήμουν στο πάλκο όταν τραγουδούσα. Παρόλο που ό,τι διαδραματιζόταν ήταν κατά κάποιο τρόπο ερήμην μου, εγώ εντούτοις ένιωσα πολύ μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Θα τολμούσα να πω ότι ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος, αν αυτό δεν μοιάζει λίγο με υπερβολή και λίγο με μπαρούφα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Όσο για το πώς είχα φανταστεί τον ήρωά μου, τον Αλέξανδρο Ελεφάντη, αρκεί να σας πω ότι από την πρώτη στιγμή που άρχισα να γράφω το κείμενο είχα στο νου μου τον Δημήτρη Πιατά. Ο Ισορροπιστής αεροσκαφών γράφτηκε γι’ αυτόν.

Τελικά το γέλιο είναι δράμα καλά και σωστά μεταφρασμένο;
Απολύτως. Αφού έχετε διαβάσει το βιβλίο ή εφόσον είδατε την παράσταση, θα το νιώσετε χωρίς αμφιβολία. Πίσω από το άφθονο –είναι αλήθεια– γέλιο υπάρχει πολύς πόνος και πολύς σπαραγμός. Υπάρχει στο βιβλίο ένα χαρακτηριστικό κομμάτι όπου ο Ελεφάντης αναγκάζεται μόνος του και χωρίς τα παραγγέλματα του πιλότου και για να εξασφαλισθεί η απόλυτη ισορροπία του αεροσκάφους, να μετακινείται ένθεν κακείθεν των καθισμάτων με μια αρμονία και μια πλαστικότητα δίκην Νουρέγιεφ στον «Καρυοθραύστη» του Τσαϊκόφσκι. Ο Γκόνης έβαλε σ’ αυτό το σημείο τον Πιατά να χορεύει κλασικό χορό με την υπόκρουση του γνωστού αποσπάσματος από το αριστούργημα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη. Η σκηνή βγάζει φοβερό γέλιο. Σπαρταριστό. Όμως στο πρόσωπο του μεγάλου θεατρίνου Πιατά διακρίνει καθαρά κανείς το «γέλα παλιάτσο». Τον πόνο και την θλίψη που κουβαλάει στην ψυχή του αυτός ο ήρωας.

Κλείνοντας να σας ρωτήσω εάν έχετε κάτι νέο στα σκαριά μετά τον «Ισορροπιστή»;
Νέο δεν έχω. Απλώς γράφω κάτι τώρα. Έχω όμως στο συρτάρι δύο παλιότερα έργα, έτοιμα ν’ ανεβούν. Αν υπάρξει ενδιαφέρον, εδώ είμαστε. Μακάρι.


Ισορροπιστής αεροσκαφών
Θόδωρος Θεοδωρίδης
Κάπα Εκδοτική
48 σελ.
ISBN 978-618-5191-15-3
Τιμή € 8,48

_______________________

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Η ομιλία του Γ. Σεφέρη κατά την απονομή του βραβείου Νομπέλ στη Λογοτεχνία “Ανήκω σε μια χώρα μικρή”

ΠΟΙΗΣΗ

Η ομιλία του Γ. Σεφέρη κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ στη Λογοτεχνία
Στοκχόλμη, 10 Δεκεμβρίου 1963

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την... υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα-πρώτα από τον εαυτό μου.


Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που μας χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο, πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. Ο ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμα πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: “Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα” λέει ο Ηράκλειτος, “ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν”.

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου (εννοεί τον Μακρυγιάννη), των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: “…θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε…” Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριανταπέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.


Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό, η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούσει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης.
Έχει τη χάρη να αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός: να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής, για να θυμηθώ τον Σέλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νόμπελ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.


Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.

_______
ΠΗΓΗ: Το κείμενο στα Ελληνικά από τον Τόμο “Ένας αιώνας Νόμπελ. Οι ομιλίες των συγγραφέων που τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ στον 20ό αιώνα”, (Επιμέλεια-Επίλογος: Θανάσης Θ. Νιάρχος), εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2001 / via thinkfree.gr

Πηγή: lifo.gr
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Εκδήλωση - παρουσίαση του βιβλίου «Αρκαδία και Φιλοσοφία» του Δημ. Ζ. Ανδριόπουλου ομ. Καθηγητή Φιλοσοφίας του Α.Π.Θ. την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015 και ώρα 10.30 π.μ. στην Αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου Μαραθώνιου Δρόμου, στην Λεωφ. Μαραθώνος & 25ης Μαρτίου, Μαραθώνα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΚΑΔΩΝ
ΜΑΡΑΘΩΝΑ – ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ – ΡΑΦΗΝΑΣ
     «Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ»
                     ~~~~~~


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Αρκάδων Μαραθώνα, Νέας Μάκρης & Ραφήνας «ο Θ. Κολοκοτρώνης»
και η εφημερίδα «Αρκαδικό Βήμα»,
σας προσκαλούν στο «1ο Φιλολογικό Κυριακάτικο Πρωϊνό»,
την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015 και ώρα 10.30 π.μ.
στην Αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου Μαραθώνιου Δρόμου,
στην Λεωφ. Μαραθώνος & 25ης Μαρτίου, Μαραθώνα, τηλ. 22940-67617

Για την παρουσίαση του βιβλίου «Αρκαδία και Φιλοσοφία»
του Δημ. Ζ. Ανδριόπουλου ομ. Καθηγητή Φιλοσοφίας του Α.Π.Θ.

Για το έργο και το βιβλίο θα μιλήσουν:  Κων/να Νασιάκου, MA. Φιλοσοφίας,
Κυριάκος Κατσιμάνης Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Και ο τιμώμενος καθηγητής Δημ. Ανδριόπουλος θα μιλήσει για την πορεία του, από την Μεγαλόπολη Αρκαδίας, στην Αθήνα και από εκεί στο Εδιμβούργο για σπουδές, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης ως Καθηγητής για πολλά χρόνια.
Από εκεί επιστροφή στην Ελλάδα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με ενδιάμεσες επισκέψεις στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Μουσική εκτέλεση από την Δώρα Ρούση, Δ/ντρια Ωδείου Μαραθώνα.
Σύντομο  χαιρετισμό θα απευθύνει ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αρκάδων Πέτρος Κατσής.
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Πάνος Αϊβαλής, δημοσιογράφος.

Ο Πρόεδρος

Πέτρος Κατσής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Το «γερμανικό εργασιακό θαύμα» Μοντέλο για την Ευρώπη;

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


02.2015
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 
Δρ. Κλάους Ντέρε
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 
Λίνα Φιλοπούλου
Από το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης το 2008–2009, η διαίρεση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης έχει βαθύνει. Χώρες που βρίσκονται σε κρίση,όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, έχουν διανύσει μια πενταετή φάση ύφεσης της οικονομίας, τα ποσοστά ανεργίας συνεχίζουν να κινούνται πάνω από το όριο του 25% και η πλειονότητα του πληθυσμού ζει σε επισφαλείς συνθήκες. Διαφορετική είναι προς το παρόν η κατάσταση στις χώρες εκείνες που έχουν βγει κερδισμένες από την κρίση. Ειδικότερα η Γερμανία θεωρείται υπόδειγμα μαθήτριας. Αποτελεί, όμως, στην πραγματικότητα το «γερμανικό εργασιακό θαύμα» ένα μοντέλο για την Ευρώπη; Ο Κλάους Ντέρε το αμφισβητεί. Βασισμένος σε δικές του έρευνες, ρίχνει μια κριτική ματιά πίσω από την όμορφη πρόσοψη του «μοντέλου της Γερμανίας». Περιγράφει μια κοινωνία εργαζομένων με πλήρη, αλλά επισφαλή απασχόληση, όπου οι ανασφαλείς εργαζόμενοι και εργαζόμενες και οι περιθωριοποιημένοι και περιθωριοποιημένες πρέπει να πληρώσουν το τίμημα για ένα εξαγωγικό μοντέλο που ενισχύει τις ανισότητες στην Ευρώπη και έτσι καταστρέφει τα θεμέλια της ίδιας του της επιτυχίας.
Το βιβλιαράκι διατίθεται στις εξής γλώσσες:
Το βιβλιαράκι, όπως και όλες οι εκδόσεις του Ιδρύματος, διατίθεται δωρεάν. Για αντίτυπα, ελάτε σε επαφή με το Παράρτημα Ελλάδας.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος του Αριστομένη Λαγουβάρδου

 ΠΟΙΗΣΗ                                        




  Δομήνικος   Θεοτοκόπουλος

      1
Περήφανος  ξεκίνησες  κι  ωραίος

με  φλόγα που φωτά τα βήματά σου   
                                 2
και  λόγιασες  την  τέχνη  για  δικιά  σου,

τι  αφέντρα,  πλάστρα,  η  φύση  σου  με  δέος



προγκάει  το  κορμί , γιομάτοι  κλέος
                       3
άγγελοι  μακροφτέρουγοι  σιμά  σου,

γιοφύρι  ασκώνουν  για  σε  με  γονικά  σου.
         4                    5
Ο  Φούλβιο,  ο  Ορτένθιο  ο  νέος



υμνούν  χρώμα  και  φώς  στο  καβαλέτο,

κι  έκπληκτοι  τινάζονται  οι  δασκάλοι,
           6                                       7                    8
ο  Μέλντολλα,  ο  Τιτσιάνο,  ο  Τιντορέτο.



Και,  συ  τρανέ  χορευταρά  με  γέλιο,
         9
τη  Κρήτη  ανιστοράς,  και  μες΄ τη  ζάλη

σέρνεις  συρτό,  και  πηδηχτό,  και  πεντοζάλη.

Αριστομένης Λαγουβάρδος



 ____________________

Σημειώσεις:

1) Ο Θεοτοκόπουλος ήταν υπερήφανος που ήταν Έλληνας και Κρητικός (βλ. 9) και γόνος της ιστορικής βυζαντινής οικογένειας των Θεοτόκηδων.
2) Ο Δον Λουίς ντε Γκόγκορα, πνευματικός του Βασιλιά Φιλίππου Β΄ , διακεκριμένος Ισπανός
ποιητής, φίλος και θαυμαστής του Θεοτοκόπουλου του αφιέρωσε το παρακάτω εμπνευσμένο σονέτο:
"Η μελέτη του έδωσε τα μυστικά της τέχνης η τέχνη του αποκάλυψε τα μυστικά της φύσεως, η Ιρις του έδωσε το χάρισμα των χρωμάτων, ο Φοίβος το δώρο του φωτός και ο Μορφέας του χάρισε τις σκιές του.
3) Ο Γκρέκο είχε επηρεασθεί από τον μανιερισμό με τις αφύσικα στενόμακρες μορφές του.
4) Κύριος προστάτης του Θεοτοκόπουλου ήταν ο πολύς Φούλβιο Ορσίνι, ο βιβλιοθηκάριος των
Φαρνέζε, και τελευταίος ίσως μεγάλος ουμανιστής της Ρώμης .
Φαρνέζε ήταν το όνομα μιάς ιστορικής οικογένειας της Ιταλικής Αναγέννησης, που κυβέρνησε το Δουκάτο της Πάρμας και της Πιατσέντζας και μεταξύ των κυριότερων μελών της ήταν ο Πάπας Πάυλος ο 3ος και ο Πιέρ Λουίτζι Φαρνέζε.
5) Επιστήθιος φίλος του Θεοτοκόπουλου ήταν ο νέος καλόγηρος Ορτένθιο Φέλιξ Παραβιθίνο,
του οποίου έκανε την προσωπογραφία.
Ο Ορτένθιο ήταν ένας από τους πιο εκπληκτικούς τύπους της Ισπανίας κατά την εποχή εκείνη.
Όλη η αριστοκρατία της Καστίλιας βρισκόταν σε έκσταση μπροστά στην μεγαλοφυΐα του νέου αυτού, ο οποίος σε ηλικία 5 ετών σπούδαζε ήδη λατινικά σε ηλικία 13 ετών κατέπλησσε τους καθηγητές με την ιδιοφυϊα του, σε ηλικία 21 ετών ήταν καθηγητής στο ονομαστό Πανεπιστήμιο της Σαλαμάγκας και ο πιό περιζήτητος Ιεροκήρυκας της Ισπανίας.
6) Ο Θεοτοκόπουλος αισθάνθηκε ιδιαίτερο θαυμασμό για τον ζωγράφο Ανδρέα Μέλντολλα τον λεγόμενο Σκιαβόνε του οποίου τον έθελγαν αι Θεοτόκοι με την γλυκειά μελαγχολία.
7) Το 1566 - 1567 ο Θεοτοκόπουλος φεύγει για τη Βενετία και γίνεται δεκτός στο εργαστήρι του στο Βίρι - Γκράντε πό τον ζωγράφο Τιτσιάνο.
8) Το 1572 - 1576 ο Θεοτοκόπουλος επιστρέφει στην Βενετία και στρέφεται στην δυναμική σύνθεση του Τιντορέττο.
9) Σε μία συνομιλία - ανάκριση με τον ιεροεξεταστή Κοβαρούμπια του ΄΄είπε΄΄ για μένα δε θα ήθελα να είμαι παρά μονάχα Έλληνας. Στην Κρήτη ονειρευόμουν την Ιταλία, στην Ιταλία ονειρευόμουν την Ισπανία, αλλά τώρα μου φαίνεται πώς πρέπει να εύχομαι να γυρίσω στην Κρήτη.     
   
                                      

Βιογραφικό Αριστομένη Λαγουβάρδου.

Γεννήθηκε  στην  Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης.
Είναι ΜΗ/ΓΟΣ ΜΗΧ/ΚΟΣ διπλωματούχος
Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας.
Zεί στο Ηράκλειο Κρήτης.

          Έργογραφία

1) Το  τέλος  της  αθωότητας    (Τυποκρέτα  Καζανάκης)  Ηράκλειο Κρήτης 2006
2) Καθώς  κυλά  το  ρόδινο  ποτάμι  (Τυποκρέτα  Καζανάκης) Ηράκλειο Κρήτης 2008
3) Στα  απόκρυφα  τοπία  της  μοναξιάς  (Υπό  έκδοση)

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Tου Μπάμπη Κλάρα, «Ο αδερφός μου ο Αρης», εκδόσεις ΚΨΜ


Ο Μπάμπης Κλάρας στα γραφεία της «Βραδυνής», όπου εργαζόταν

Συντάκτης:  Νόρα Ράλλη*
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο αδερφός μου ο Αρης» της Πεζογραφικής Τριλογίας του Μπάμπη Κλάρα, αδερφού του Αρη Βελουχιώτη, το οποίο θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις ΚΨΜ, δημοσιεύουμε σήμερα, ενώ το επόμενο Σάββατο οι «Νησίδες» θα έχουν μεγάλο αφιέρωμα στον Αρη Βελουχιώτη

Ο Αρης στην Αθήνα

«Στα μέσα του Φλεβάρη του 1943 χώθηκε μέσα στην αστυνομικοκρατούμενη από τους κατακτητές και τα ελληνόφωνα όργανά τους Αθήνα. Ο Αρης και οι τρεις άνθρωποί του είχαν καταλύσει σ’ ένα σπίτι της Νέας Σμύρνης. Ηταν ένα μικρό ισόγειο, με δυο μεγάλα δωμάτια, ένα χωλ και μια κουζίνα.
Κοιμήθηκε εκεί και ο Μπάμπης εκείνη τη βραδιά. Μαγείρεψε ο Θωμάς, φάγανε κι ήπιανε όλοι μαζί σαν καλή οικογένεια το μεσημέρι. Αποσύρθηκαν στα στρωσίδια τους οι άλλοι, μείναν μόνα τους τα δυο αδέρφια να πούνε τα δικά τους. Είχαν τόσον καιρό να ιδωθούν, και είχαν τόσα πολλά να πουν.
Ωστόσο –παράξενο– λίγα πράματα κουβέντιασαν. Δεν είχαν άλλωστε και λόγο να πολυκουβεντιάσουν. Ο Μπάμπης, από τη φύση του και το χαρακτήρα του, παρ’ όλο που ήταν και δημοσιογράφος, δεν ήταν φιλοπερίεργος. Προτιμούσε κάτι που δεν τον αφορούσε προσωπικά, να μη θέλει και να το μαθαίνει. Ο Αρης από την άλλη, παρ’ όλο που τον αγαπούσε σαν πατέρας και του είχε εμπιστοσύνη σα στο παιδί του, κρατούσε πάντα και τον κομματικό κανόνα της εχεμύθειας, τι να μπλέκει και τον αγαπημένο του αδερφό σε πράματα που δεν ήταν δικά του.
Μπάμπης Κλάρας και Αρης βελουχιώτης μαζί με αντάρτεςΑπό αριστερά προς τα δεξιά, ο Μπάμπης Κλάρας και ο αδερφός του Αρης Βελουχιώτης μαζί με συντρόφους αντάρτες | 
Ετσι, ολόκληρο το απόγεμα το πέρασαν με λιγότερη κουβέντα και περισσότερη σιωπή. Μπορούσαν άλλωστε εύκολα να συνεννοούνται οι δυο τους ακόμα και με νοήματα.
Ακρες-μέσες ήξερε κι ο Μπάμπης εκείνα που ήξερε ακέρια ο Αρης. Προτίμησαν γι’ αυτό, να την περάσουν όρθιοι μπρος στο, με κλειστά τα τζάμια, παράθυρο που έβλεπε στην πίσω μεριά του σπιτιού, στην αυλή του, και να σιγοτραγουδάνε.
Πότε ντουετάκι, πότε –το πιο πολύ– μόνος του ο Αρης. Τόσα και τόσα τραγούδια της ζωής και του αγώνα ξέρανε και οι δυο.
Απ’ τα πιο ρεμπέτικα και τα λαϊκά, που δεν είχαν ακόμα "βγει στον αέρα", όπως λένε τώρα, καθώς θεωρούνταν ότι ανήκαν στα κατακάθια μόνο της κοινωνίας και τ’ "αποβράσματά" της, κατά τους αριστοκράτες που δεν θέλανε να δούνε τον καημό και τον πόνο του ανθρώπου που εκφράζανε, ώς τα πεταχτά τραγουδάκια της οπερέτας και τις κανταδίτσες της παλιάς λαμιώτικης γειτονιάς. Κι ακόμα τις άριες του μελοδράματος.
Αϊντε, καιρός να τα μαζεύουμε, αδερφέ μου, εσύ για το σπίτι σου κι εγώ στη δουλειά μου. Θα φύγουμε μαζί από δω και θα χωρίσουμε στο σταυροδρόμι της Νέας Σμύρνης. Από κει και πέρα αλλάζουν οι δρόμοι μας. Κι ας πάνε παράλληλα ο ένας με τον άλλον για το τέρμα… απόσωσε ο Αρης.
- Φοβάσαι για μένα, του είπε και τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη. Μη φοβάσαι, δεν παθαίνω τίποτα.
— Είναι να μη φοβάμαι μέσα σε τούτη τη λυκοφωλιά που ήρθες, ξούρισες και τα γένια, κι άφησες και το μουστάκι, εύκολο καθένας στο πρόσωπό σου ν’ αναγνωρίσει τον παλιό Θανάση…
- Αν δεν μου την έχουν στήσει, κανένας δεν θ’ αποτολμήσει να μου ριχτεί. Αν πάλι είναι στημένη η δουλειά, το πράμα αλλάζει. Τότε δεν απομένει άλλο παρά να πουλήσω ακριβά το τομάρι μου. Και να ’σαι σίγουρος πως αυτό θα κάνω.
- Αϊντε, φτάσαμε, εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας. Μην το πάρεις μεταφορικά αυτό και σε πιάσουν άλλες στενοχώριες. Σε έχω ζήσει εσένα και σε ξέρω καλά, τα παθαίνεις κάτι τέτοια. Προσώρας μόνο θα χωρίσουμε. Αλλιώς δε χωρίζουν εμάς των δυο οι δρόμοι. Οποια κι όσο διαφορετικά μονοπάτια και αν παίρνουμε ο ένας με τον άλλον. Το μυαλό μας κι η καρδιά μας δεν αλλάζουν στον τελικό μας τον σκοπό: τον άνθρωπο, μιας και ως άνθρωποι ξεκινήσαμε και οι δυο – θυμάσαι εκείνη την κουβέντα στην τραπεζαρία του σπιτιού μας στη Λαμία, όπου λύσαμε τη διαφορά μας για τον σοσιαλμεταρρυθμιστικό και τον επαναστατικό τρόπο της κοινωνικής αλλαγής; Στο να υπηρετήσουμε την ανθρωπιά δεν καταλήγαμε και οι δυο; Ε, για κει τραβάμε και τώρα, και οι δυο. Οσο μπορούμε κι όσο πετύχουμε ο καθένας. Από κει και πέρα, αν είναι να πέσουμε, ας πέσουμε. Δε θα χαθεί ο κόσμος. Κέρδος μάλλον θα το ’χει. Κι ο άνθρωπος αντί να ζημιωθεί, θα έχει να ωφεληθεί κι απ’ αυτό. Τη ζωή κι ο θάνατος θα υπηρετήσει… Αμε τώρα στο καλό, και καλή αντάμωση…
Αγκαλιάστηκαν και χώρισαν τη μέρα εκείνη τα δυο αδέρφια, μέσα στον πυρετό της αγωνιζόμενης Αθήνας και του λεβέντικου λαού της».

Η τριλογία του Μπάμπη Κλάρα

«Ο αδελφός μου ο Αρης»- Μπάμπης Κλάρας
Στις 16 Ιουνίου 2015 συμπληρώνονται 70 χρόνια από τον θάνατο του Αρη Βελουχιώτη.
Οι εκδόσεις ΚΨΜ ( 210 38 13 838, Ζ. Πηγής & Αραχώβης, Εξάρχεια) επανεκδίδουν τα έργα του Μπάμπη Κλάρα, αδερφού του Αρη Βελουχιώτη, ή κατά κόσμον Θανάση Κλάρα.
«Η τριλογία αυτή και όλα τα έργα του Μπάμπη Κλάρα είναι ένα κομμάτι της κληρονομιάς του Αρη και των αγώνων αυτού του τόπου.
Είναι ένα πολύτιμο έργο, γραμμένο από έναν σπουδαίο άνθρωπο και αγωνιστή» δηλώνουν οι εκδότες. «Ελπίζουμε ότι η επανέκδοση των έργων αυτών θα συμβάλει ώστε η νέα γενιά να αντλήσει από την πείρα και το καταστάλαγμα της σύγχρονης ιστορίας».
Στην τριλογία περιλαμβάνονται τα βιβλία:
•«Το παραμύθι ενός λαού που δεν είναι παραμύθι»,
•«Ο αδερφός μου ο Αρης»,
•«Η περιπέτεια ενός ανθρώπου του 20ού αιώνα».
Τα βιβλία θα κυκλοφορήσουν στα βιβλιοπωλεία τόσο αυτόνομα το καθένα όσο και σε συλλεκτική κασετίνα που θα περιέχει τα τρία αυτά βιβλία συν ένα ακόμα βιβλίο του Μπάμπη Κλάρα, με τίτλο «Το πιστεύω ενός απλού ανθρώπου».
~~~~~~~~~~~~~~~